Niesforny Kot. Rozdział 1: Telefon

 Jest pierwszy rozdział Niesfornego Kota. Pierwsze kilka rozdziałów przeniosę w wersji przerobionej, żeby to się kupy trzymało. Moja pierwsza Shizaya (ach, te wspomnienia.

Niesforny Kot to opowieść o Izayi, który z pewnych powodów ukrywa się w Tokio. Gdy zostaje pobity, osoby podające się za Nakurę i Kanrę przynoszą go do Shizuo. Ex barman, choć początkowo niechętny zajmowaniu się wrogiem, szybko odkrywa, że Orihara nie jest wcale tak podły, jakby się wydawało.

 

Rozdział 1

Telefon

- Raira? - powtórzyłem znudzony, przesuwając wzrokiem po praktycznie pustym lokalu. Nie byłem zaskoczony tą decyzją. W końcu zawsze powtarzały, że chcą tam iść.

Mairu i Kururi siedziały naprzeciw mnie przy stoliku w Rosyjskim Sushi. Zajadały się surową rybą. Ja swoją porcję już skończyłem – w końcu wpadłem tylko coś przegryźć - a one mnie złapały. Wolałem zostać i przecierpieć godzinną paplaninę Mairu, niż wyłączać później każdy jeden telefon i udawać, że nie ma mnie w mieszkaniu. Młodsza z bliźniaczek bywała nieobliczalna, kiedy ją ignorowałem na żywo. Już łatwiej było się rozłączyć, kiedy dzwoniła – później nie musiałem znosić konsekwencji.

- Gratuluję - mruknąłem. - Tylko nie róbcie problemów.

- Powiedział ten, który wcale ich nie sprawiał - prychnęła okularnica, a ja uśmiechnąłem się krzywo.

- Robiłem problemy – przyznałem, wzdychając ciężko. Po co ja właściwie z nimi rozmawiam? - Ale rodzice wtedy nie byli za granicą niemal przez okrągły rok. I tak macie szczęście, że nie kazali wam przenosić się ze mną do Shinjuku, gdy się wyprowadziłem.

- To ty ich o to uprosiłeś - przypomniała mi Mairu. Jakbym nie zdawał sobie z tego sprawy. Nie miałem ochoty mieć tych dwóch na głowie 24/7. - Poza tym, chodzimy do Rairy już miesiąc, a ty o niczym nie wiesz! Jaki z ciebie brat? Do tego kiepski informator!

- Nie to, że nie wiedziałem. Po prostu nie widziałem powodu, by cokolwiek mówić. Mając mnie za korepetytora musiałybyście się nieźle postarać, by nie dostać się do tej szkoły.

- Ktoś ma wysokie mniemanie o sobie - burknęła młodsza. Machnąłem lekceważąco ręką. Wstałem, zapłaciłem za siebie i siostry, po czym wyszedłem z lokalu, zerkając jeszcze kątem oka na Kururi. Zwykle mało się odzywała, ale dziś nie wypowiedziała ani słowa nawet do Mairu. To było podejrzane. Musiało się coś stać.

Nie przeszedłem dziesięciu metrów, kiedy bliźniaczki zastąpiły mi drogę. Popatrzyłem na nie pytająco. Po ich minach stwierdziłem, że naprawdę musiało się coś stać. Zaciągnęły mnie do parku. Był wieczór, więc ludzie jedynie przechodzili przez to miejsce. Nikt się nie zatrzymywał, by usiąść i nacieszyć się kwietniowym wieczorem. A przecież nie ma nic lepszego od świeżego powietrza i cudzych dramatów.

- Mairu? Kururi? O co chodzi? - Nie wytrzymałem po kilku długich minutach ciszy. Obie siedziały na samotnej ławce. Mój cień przesłaniał ich twarze.

- Nie domyślasz się? - spytała poważnym głosem Mairu. Przekrzywiłem głowę. Było wiele rzeczy, które ukrywałem. Nie mogłem dokładnie określić, która z nich przedostała się do tej dwójki. Mogę mieć tylko nadzieję, że nic z tego jednego, jedynego tematu, na który kompletnie nie chce rozmawiać.

- Amnezja - szepnęła niepewnie Kururi. Ach, więc to je trapi. Ale to też temat, na którym łatwo się walnąć nawet mi.

- Mówiłem już, że nic nie pamiętam - skłamałem gładko, opierając dłoń na biodrze. I to nie był ich biznes.

- Jak to dokładnie było? - Wzrok Mairu mówił, że dziewczyna nie łyknie głodnego kawałka, którym była okrojona historia przedstawiana im przez rodziców. Kucnąłem, opierając łokcie o kolana.

- Tak jak już mówiliśmy - odparłem z kolejnym ciężkim westchnięciem. Jakie irytujące! - Wasi rodzice znaleźli mnie w uliczce niedaleko waszego domu. Zabrali mnie i zajęli się mną.

- Podobno byłeś we krwi? Tak powiedział Shinra.

Ten przeklęty lekarzyna ma za długi język. Gada o czymś, o czym sam dokładnie nie wie. Powinienem był mu uciąć ten cholerny jęzor!

Ale Celty by mnie zabiła, a ja nie mam ochoty jeszcze żegnać się z życiem.

- Prawdopodobnie zostałem napadnięty. Nie wiem. Nie pamiętam. Pamiętałem o sobie szczątkowe informacje. Czego wy ode mnie niby oczekujecie?

- Prawdy - padła cicha odpowiedź z ust Kururi.

Wyprostowałem się. Miałem dość, a one nie miały prawa żądać ode mnie takich informacji.

- Wasi rodzice mnie znaleźli całego we krwi. Miałem amnezję. Do tej pory nie mogę sobie przypomnieć niczego, co się zdarzyło przed moim trafieniem do waszego domu. Pamiętałem tylko swój wiek i imię. Koniec tematu.

Odwróciłem się i odszedłem szybko, by nie tracić czasu na dalsze pytania. Bliźniaczki powinny zainteresować się sobą, szkołą i swoimi znajomymi. Nie powinny się wtrącać w moje życie. Nawet jeśli amnezja była prawdą, nawet jeśli kłamałem o tym, że wciąż nic nie pamiętam, nie miały prawa pchać się w moje sprawy. Nie powinny. To mogłoby się dla nich tragicznie skończyć.

Chyba jednak troszkę się o nie martwię.

Zakląłem pod nosem. Musiało się coś stać, że poruszały ten temat. Tylko że to było dla mnie tabu. Nie potrafiłem myśleć logicznie, kiedy dochodziło do rozmowy o tym. Powtarzałem tylko w kółko teksty o amnezji. Inaczej nie potrafiłem. Co im miałem powiedzieć? Może i dullahany były na porządku dziennym, podobnie jak ludzie z nadprzyrodzoną siłą, ale to, czym ja byłem, czym jestem i czym zawsze będę… Nie chcę o tym mówić. Nie chcę pamiętać.

Kopnąłem najbliżej stojący automat. Ponownie zakląłem, czując ból w nodze. Usiadłem na murku i sprawdziłem, czy sobie czegoś nie uszkodziłem. To było takie wkurzające. Ludzkie ciało jest stanowczo zbyt delikatne.

Wsunąłem palce we włosy, zacisnąłem je w pięść i pociągnąłem. Teraz będzie mnie męczyć to, co je tknęło, by wspominać o tej cholernej amnezji. Nienawidzę, kiedy jestem taki bezmyślny. Chyba robię się za bardzo ludzki. Jestem bogiem, do cholery! Muszę się otrząsnąć!

Dopiero po dłuższej chwili zdałem sobie sprawę, że ktoś nade mną stoi i mi się przypatruje. Zerknąłem w górę, obawiając się twarzy, którą ujrzę. Strój barmana, jasne włosy, papieros w ustach, ciemne okulary. Brakowało jedynie nadal w spokoju stojącego obok automatu w rękach i pełnego nienawiści do mojej osoby wyrazu twarzy. Ulżyło mi. Naprawdę mi ulżyło, gdy uświadomiłem sobie, że to ten przeklęty Heiwajima. Mężczyzna wypuścił dym z płuc, gasząc niedopałek. Wyrzucił go do kosza, po czym, ku mojemu wielkiemu zdziwieniu, oparł się o automat.

Ten gość nieustannie mnie zaskakuje.

- Shizu-chan staje się pacyfistą? - zakpiłem, maskując swój niepokój asymetrycznym, pełnym arogancji uśmiechem. Znowu przybierałem maskę, której tak nienawidzę.

- Nie jestem osobą, która wykorzysta fakt, że ktoś jest podłamany. Nawet jeśli tym kimś jest taka menda jak ty. - Jego głos wydawał się normalny, ale znałem blondyna zbyt długo, by nie dosłyszeć nutki niepokoju. To było zabawne. Osoba, która obiecywała mi śmierć, martwiła się o mnie. Chyba jednak bardziej irytujące, niż zabawne.

- Podłamany? Że niby ja? Żartujesz?

Nie jestem podłamany. Ja jestem na granicy depresji, kiedy myślę o swojej przeszłości i o tym, co mnie jeszcze czeka!

- Twoje siostry twierdzą, że dziwnie się dziś zachowujesz.

Rozmawiał z nimi? O czym? Dlaczego? Po jaka cholerę do niego poszły? A może przypadkiem coś słyszał? Mógł nas też widzieć w parku. Tyle pytań i tak mało informacji. Zero jakiejkolwiek satysfakcji.

- Co niby mówiły? - Nie dałem po sobie poznać paniki.

Podrapał się po karku.

- Słyszałem... że nie nazywasz się Orihara...

Wstałem gwałtownie, rzucając mu mordercze spojrzenie.

- Powiedz komuś, a zabiję na miejscu – wysyczałem. No i straciłem nerwy. Powinienem go wkurzyć i zwiać. Jestem debilem. Skończonym kretynem.

- Więc to prawda? - Był szczerze zdziwiony. Cholera! Pewnie myślał, że dziewczyny z niego kpią. Stanowczo jestem idiotą. Dlaczego nie potrafię zachować spokoju w tej jednej kwestii?!

- Nie twój interes. Nie zamierzam zwierzać się akurat tobie, Shizu-chan.

Nie zamierzam znowu popełnić tego błędu. Wystarczy, że Shinra mniej więcej wie, co się wtedy wydarzyło. W sumie to nawet on nie zna tak do końca prawdy. Jeszcze by chciał zrobić na mnie sekcję.

- Nie martwię się o ciebie - powiedział oschle. - Niepokoi mnie zachowanie twoich sióstr. Może nie Kururi, ale Mairu zawsze tyle gada, a dziś... Żadna z nich nawet nie wspomniała o Kasuce. Coś musi je naprawdę martwić. Zawsze mnie o niego męczą.

Faktycznie dziwne. Bliźniaczki szalały za bratem Shizu-chana i zawsze go o niego pytały, gdy tylko widziały blondyna.

Oby tylko nie weszły w kontakt z tym draniem.

- A ty co? Dobry samarytanin się znalazł! Też zamierzasz wtrącać się w coś, co cię nie dotyczy?! Nie możesz po prostu wyrwać tego cholernego automatu i nim we mnie rzucić, tak jak zawsze to robisz?! Czemu...

Dźwięk jednego z moich telefonów przerwał mi w pół zdania. Wyciągnąłem przedmiot z kieszeni i odebrałem, nawet nie patrząc na wyświetlacz.

- Czego? - warknąłem. Nie musiałem się martwić, że po drugiej stronie znajduje się któryś z moich cennych klientów. Ten telefon był prywatny.

- Izaya?

Zamarłem. Chociaż patrzyłem na Shizu-chana, nie widziałem go. Głos brzmiący przy uchu oddalał się. Szok spowodował, że rozluźniłem palce i telefon upadł na chodnik.

On... Czemu do mnie dzwonił? Skąd ma mój numer? Jakim cudem dorwał się do informacji o mnie?

Moją głowę wypełniły wspomnienia pełne krwi i nieopisanego bólu.